Ονομάζομαι Μανώλης Αναστασάκος, είμαι ζωγράφος, ζω και εργάζομαι στην Αθήνα. Ριζωμένος στην ανάγκη της δημιουργίας, ερευνώ, ανακαλύπτω και χρησιμοποιώ μια πληθώρα τρόπων καλλιτεχνικής έκφρασης που πηγάζουν από διαφορετικές παραδόσεις και την παγκόσμια μυθολογία.

Επιπλέον, συνδυάζω τις πολιτισμικές παραδόσεις με στοιχεία που προκύπτουν από την προσεκτική παρατήρηση της σύγχρονης παγκόσμιας κουλτούρας. Σεβόμενος τις επιρροές μου, προσπαθώ ταυτόχρονα να διατηρήσω έναν αμιγώς προσωπικό χαρακτήρα και η δουλειά μου να μην αναπαράγει το ύφος των παλιών μαστόρων. Στα έργα μου χρησιμοποιώ επιφάνειες όλων των ειδών και διαστάσεων, από μινιατούρες σε χαρτί μέχρι τοιχογραφίες, παντρεύοντας δημιουργικά τα σύγχρονα υλικά με τις παραδοσιακές τεχνικές.

Θεματικά, ο πυρήνας της δουλειάς μου είναι η αποκαλούμενη «ανθρώπινη κατάσταση», η οποία προκύπτει από τα διαρκώς αναπάντητα ερωτήματα της ύπαρξης. Σε αυτό το πλαίσιο, το έργο μου αντλεί την έμπνευσή του από τις αρχέγονες ιστορίες που έπλασαν τον κόσμο όπως τον ξέρουμε σήμερα και συνάμα την πνευματικότητα, τη φιλοσοφία, την επιστήμη και τις ανθρώπινες σχέσεις. Ο στόχος είναι να επαναπροσδιοριστούν όλα αυτά τα στοιχεία σε διάλογο μεταξύ τους, με σκοπό, να δημιουργηθεί μια σύνθετη αφήγηση και ένα νέο εικαστικό λεξιλόγιο. Η ανθρωποκεντρική ζωγραφική μου περιλαμβάνει επί το πλείστον αναγεννησιακά στοιχεία, τα οποία είναι γεμάτα από αλληγορίες και παράδοξα. Χρησιμοποιώ ελεύθερα την αδάμαστη φαντασία σε εικαστικό επίπεδο, ξεπερνώντας έτσι, την αυστηρή λογική σκέψη.

Τα ανθρώπινα αρχέτυπα και οι συμβολικοί κώδικες, αποτελούν τα περαιτέρω εργαλεία που συνεργάζονται για να δημιουργήσουν τελικά έναν οπτικό γρίφο, μια παράθεση συγγενών εικόνων με αινιγματικές σχέσεις μεταξύ τους, που πάντα όμως καταλήγουν σε ένα σημείο αρμονικής ισορροπίας. 

Θέλησή μου είναι να προσφέρω στον θεατή μια ευκαιρία να αποδράσει από τον ορθολογισμό που επιβάλλει η εποχή της υψηλής τεχνολογίας και της μηχανοποίησης των ανθρώπινων σχέσεων. Να βρεθεί σε τόπους που βρίσκονται πέρα από τον χρόνο. Να θέσει εκείνα τα ερωτήματα που θα διευρύνουν την αντίληψή του και θα βελτιώνουν τη σχέση του με τον κόσμο που τον περιβάλλει. 
Η ανθρώπινη σκέψη, τείνοντας όλο και περισσότερο προς μια στεγνή μηχανιστική αντίληψη του κόσμου και του ίδιου του ανθρώπου, έχει συστηματικά απορρίψει έννοιες όπως «μαγεία» και «μυσταγωγία» υποβαθμίζοντας την σημασία τους. Η δουλειά μου είναι εδώ για να συνεισφέρει στο να επανέλθουν, εκεί όπου αισθάνομαι πως τους αξίζει να βρίσκονται οι έννοιες αυτές.

My name is Manolis Anastasakos, I am a painter, I live and work in Athens. Rooted in the need to create, I research, discover and use a multitude of artistic expression that stems from different traditions and world mythology.

In addition, I combine cultural traditions with evidence derived from careful observation of contemporary world culture. Although I respect deeply my influences, I make a conscious effort to maintain a purely personal character / artistic style, ensuring that my work does not reproduce the style of the old masters in any way. In my art I use all kinds of surfaces, their scale ranging from miniatures on paper to murals, combining modern materials and traditional techniques.

Thematically, the core of my work is the so-called “human condition”, which arises from the ever-unanswered questions of existence. In this context, my work draws its inspiration from the primordial stories that shaped the world as we know it today and at the same time from notions such as spirituality, philosophy, science and human relationships. My aim is to redefine all these elements and engage them in dialogue with each other, in order to create an all-encompassing narrative and a new visual vocabulary. My anthropocentric painting mostly includes renaissance elements, which are full of allegory and paradox. I freely use the untamed imagination on a visual level, thus overcoming strict logical thinking.
Human archetypes and symbolic codes are the further tools that work together to finally create a visual puzzle, a juxtaposition of related images with enigmatic relationships between them, always ending up in a point of harmonious balance.

My desire is to offer the viewer an opportunity to escape from the rationality imposed upon us by the age of high technology and the mechanization of human relations. To be found in places beyond time. To ask those questions that will broaden his perception and improve his relationship with the world around him.
Human thought, tending more and more towards a dry mechanistic perception of the world and of man himself, has systematically rejected concepts such as “magic” and “mystagogy” downplaying their importance. My work here is to contribute in bringing these concepts back to where I feel they deserve to be.